De bonus uit de KAS

Bonus: - Uitkering van bijzondere aard - Uitkering van aandelen aan aandeelhouders van een N.V. uit in voorafgaande jaren gemaakte reserves (een vorm van herkapitalisatie) ... Het jaarverslag van de KASBank vermeld het volgende op pagina 14 en 15:

"Gegeven het bijzonder slechte jaar 2008 zou de lange termijn variabele beloning over de periode 2007-2009 en 2008-2010 niet tot enige uitkering leiden. De Raad van Commissarissen is van oordeel dat de buitengewone omstandigheden van 2008 daarmee zouden leiden tot de onbillijke uitkomst dat gedurende een aantal jaren geen lange termijn variabele beloning aan de Raad van Bestuur zou worden uitgekeerd. Het nieuwe bezoldigingsbeleid voorziet in een evenwichtiger systematiek voor de lange termijn variabele beloning en dat met name beter rekening houdt met mogelijke (extreme) uitslagen in het resultaat zowel naar beneden als 15 naar boven. De Raad van Commissarissen is voornemens om het nieuwe bezoldigingsbeleid voor de Raad van Bestuur ook voor de lopende 3-jaarsperioden voor de zittende bestuurders toe te passen. De lange termijn variabele beloning voor de Raad van Bestuur over de genoemde perioden leidt daarmee tot een billijke en reële uitkomst."

Het FD vertaalde de bovenstaande tekst op 26 maart 2010 als volgt:

"De KASBank wil vanwege het slechte jaar 2008 met terugwerkende kracht de beloning voor de top herzien. Vanwege het slechte slechte jaar 2008 zou er anders geen lange termijn beloning inzitten voor 2009 en 2010. De buitengewone situatie noopt de bank tot de ingreep. Geen enkele andere bank filterde negatieve gevolgen van de crises met terugwerkende kracht geheel of gedeeltelijk uit de bonuscriteria"

Het bedrijf leed in 2008 een verlies van € 40 miljoen, in 2009 maakte het een winst van € 26 miljoen. Geweldig. Je hebt als bestuurder een niet al te slecht salaris voor je dagelijkse werk (tussen de € 225.000 en € 350.000). Daarboven krijg je als gevolg van behaalde resultaten eventueel een bonus. De voorwaarden voor een goede bonusregeling zijn, zoals Gerard Zaalberg zegt: - Een bonusregeling moet een helder probleem oplossen - Het proces moet zijn vormgegeven - De prestatie moet meetbaar zijn Kortom een prikkel om goed je best te doen, om goed te presteren en om het bedrijf gezond te houden en waar nodig gezond te maken. Als kanttekening hierbij stelt Gerard Zaalberg echter: "Wie zonder een goed proces veel geld verbindt aan eenzijdige resultaten, maakt brokken". Volgens het verschillende andere economen, was dit nu juist 1 van de oorzaken van de kredietcrises: een bonusstructuur met een te grote focus op de korte termijn. Een van de aanbevelingen naar aanleiding van de crises is daarom dat, vooral in de financiële sector, dit lange termijn aspect in de bonusregeling moet worden opgenomen. De KASBank had kennelijk voor de crises al een goede bonusregeling bedacht, de lange termijn bepaalde zelfs in belangrijke mate de grootte van de "korte termijn variabele beloningen", zoals de bonus mooi heet. Gevolg van het verlies dat in 2008 werd gemaakt, is alleen wel dat ze daardoor over 2008, 2009 en 2010 geen bonus krijgen. Da's toch wel erg balen, 3 jaar te moeten bezuinigen op je vakanties, omdat je geen bonus krijgt bovenop je niet al te slechte salaris. Dus heeft de KASBank geconcludeerd dat dat toch ook niet de bedoeling is van de bonusstructuur, want deze bestuurders hebben door goed snoeien toch de KASBank er weer bovenop geholpen, zodat deze niet is omgevallen. Niet dat het bedrijf al weer terug is bij de situatie van voor 2008, maar ze hebben toch goed hun best gedaan! En dus verdienen ze een bonus. De bonusstructuur is daarom aangepast, zodat hun bonus in 2009 gelukkig ca 40 à 50 % van hun basissalaris bedraagt. Het verlies van € 40 mln is nog niet goed gemaakt door de winsten van de daarop volgende jaren, het eigen vermogen is in 2009 nog niet terug op het niveau van 2007 (bijna € 60 miljoen minder), de totale activa namen in 2009 zelfs af met € 1 miljard ten opzichte van 2008. Toch vind de raad van commissarissen de kapitalisatie van de bank al weer zodanig is, dat dit een bonus voor de bankier rechtvaardigt. Logisch toch?

Vrijheid (1), waar hebben we het eigenlijk over

Vrijheid is een breed begrip. Wikipedia geeft als omschrijving “Vrijheid wordt meestal gezien als de mogelijkheid om te doen en laten wat men wil terwijl een ander dat ook kan, zowel in lichamelijke als in geestelijke zin.”
In het boek “de eeuw van Azie” van Kishore Mahbubani, maakt de schrijver een helder onderscheid in vrijheid. Hij onderscheidt 8 vormen van vrijheid:

• Vrijheid van gebrek. Heeft men altijd voldoende te eten; leidt niemand honger, is er geen hongersnood?
• Vrijheid van onveiligheid. Weet je zeker dat je veilig de straat op kunt, hoef je niet te vrezen voor je leven?
• Vrijheid van werkkeuze. Ben je lijfeigene, of kun je zelf kiezen voor wie je wil gaan werken
• Vrijheid van reizen. Mag je de grens over zonder te worden dood geschoten? En mag je ook weer zonder dat dit problemen oplevert terug komen?
• Vrijheid van willekeurige arrestaties en opsluiting. Wordt de rule of law gerespecteerd, staat er niemand boven de wet?
• Vrijheid van denken. Welke informatie is beschikbaar? Mag je daarvan denken wat je wilt?
• Vrijheid van meningsuiting. Mag alles wat bedacht wordt, ook worden gezegd?
• Vrijheid van leiders kiezen. Kan bevolking zelf kiezen wie ze de komende 4 jaar gaat regeren?

Door het onderscheid te maken in deze 8 vrijheden wordt duidelijk dat vrijheid een heel diffuus maar ook relatief begrip is. 2 voorbeelden:

China is een land met een beperkte vrijheid wordt wel eens gezegd. O ja? Ze hebben steeds meer te eten, ze hebben steeds meer veiligheid, ze mogen switchen van werkgever, ze mogen de grens over reizen, er komt steeds meer rule of law, ze mogen steeds meer vrij denken, ook zijn er tegenwoordig verkiezingen voor het kiezen van de burgemeester. Alleen de absolute vrijheid van meningsuiting en de vrijheid om de leiders in Peking te kiezen hebben ze niet. Het relatieve gebrek aan vrijheid van meningsuiting hangt sterk samen met een totaal andere cultuur, waarin trots op het land veel belangrijker is. Hiermee leek China zich te ontwikkelen tot een goede “dictatuur”, waarbij het land op basis van een visie werd ontwikkeld. Helaas heeft het land sinds 2015 een richting van meer en meer onderdrukking gekozen, waar bijvoorbeeld de Oeigoeren het slachtoffer van zijn geworden.

 
Irak is een land waar democratie is gebracht, vooral volgens de Amerikanen het hoogste goed aan vrijheid. De Irakezen hebben nu hun nieuwe leiders gekozen, alleen heeft 1 bevolkingsgroep, de Soennieten, afstand moeten doen van een deel van de macht. Hier waren ze niet tevreden mee, met als gevolg dat er nu gebrek heerst, onveiligheid, willekeur. Kortom de vrijheid is in Irak behoorlijk verminderd, terwijl de VS toch Irak kwam bevrijden van Saddam Hoesein, ze kwamen vrijheid brengen!

Hiermee wil ik maar aangeven dat vrijheid heel relatief is. Als de eerste vrijheden niet beschikbaar zijn (voedsel en veiligheid), zullen de andere vrijheden je veel minder interesseren. Het is dus een opgaande trap, elke vrijheid wordt pas belangrijk als de daarvoor genoemde vrijheden zijn geborgd.

             Vrijheid 2

Het toppunt van individualisme of waarom jongeren in de schuldsanering komen

Afgelopen week viel mijn oog op een advertentie in de krant met als trekkende quote: “ik betaal niet graag voor zorg die ik niet gebruik” Want, zo staat in de advertentie “Je bent jong en je maakt eigenlijk nooit gebruik van zorg. Toch ben je verplicht er een verzekering voor af te sluiten. Speciaal voor jou is er ZEKUR van Univé. We hebben hele goede afspraken gemaakt met een aantal zorgverleners. Daarnaast sluit je ZEKUR online af. Zo kunnen we je een prima basisverzekering aanbieden met een superlage maandpremie. En voor extra wensen kies je het voordelige Extra ZEKUR” Op de website van deze zorgverzekering wordt in het promo filmpje het volgende gezegd: “gaat je geld naar zorgdiensten die je toch niet gebruikt, of liever naar de leuke dingen des levens”. Je bespaart er 340 euro mee wat je dan weer zou kunnen uitgeven “aan een vet snowboard, een stapel dvd’s of een Ipod of een korting sporten in 1 van de gecertificeerde sportcentra”. Wat deze verzekering en bijbehorende commercials uitstraalt is: ik wil maximaal genieten van het leven en wil niet solidair zijn, niet leven in een samenleving, niet lastig worden gevallen met kosten van anderen, gewoon lekker alleen zijn op deze wereld. Mijn eerste reactie hierop: bah wat een walgelijke reclame, hier wordt gekoketteerd met het idee om vooral niet meer aan een samenleving mee te doen, maar vooral aan je eigen portemonnee te denken, aan je eigen genot, alleen aan je zelf. En dat in een tijd waarin we nu net te maken hebben met een economische crises, omdat iedereen alleen maar aan zijn eigen portemonnee zat te denken (bonussen voor bankiers zodat ze onverantwoorde risico’s namen, een publieke sector waar bijna geen manager meer zou willen werken als hij maar 1 keer een balkenende norm betaalt zou krijgen, bonnetjes schandalen in Groot Brittannië, faillissement van de DSB-bank, schuldsanering als booming business, aandelenlease affaire, credit card bubble die op springen staat etc.). Dan zou je hopen dat we meer naar elkaar zouden omkijken, dat we meer solidair zouden willen zijn, dat we samen de lasten willen dragen. En dat bedrijven hierin ook hun rol nemen. Alleen kan ik op de website van ZEKUR in de voorwaarden geen leeftijdsgrens vinden. Wel vind ik bij de premiecheck een ander bijzonder iets. Ik betaal € 62,- als ik een eigen risico neem van € 665,-; let op, de jaarpremie is dus € 744,-. Als ik als jongere dus ziek word – ik geef elke maand al mijn geld uit, spaar niet, want ik leef maar 1 keer – moet ik dus € 665,- eigen risico betalen. Nu snap ik meteen ook waarom schuldsanering booming business is. Gelukkig is dit een product van Univé, de coöperatie zonder winstoogmerk waar de klant de vruchten van plukt. In dit geval zouden het wel eens de wrange vruchten kunnen zijn.

Duurzame waterharvesting technieken top 5 voor droge gebieden

Veel gebieden op aarde hebben te kampen met droogtes. Dit kunnen langere of kortere periodes zijn. Toch zijn er veel technieken ontwikkeld om water te oogsten of langer vast te houden. Hieronder een overzicht van 5 duurzame technieken om water te oogsten of langer vast te houden.

1. Quanat

De quanat of qanat is een zeer oude techniek uit het Iran, die in de loop der eeuwen geëxporteerd is naar o.a. China, Afghanisten, en Noord Afrika. De quanat bestaat uit een lange aflopende tunnel. Bovenstrooms van de tunnel boort deze het grondwater aan, benedenstrooms bij de monding begint leven, omdat er water is, waar dat niet was. Kort gezegd zijn dit in feite ondergrondse aquaducten.

Grote voordelen van deze techniek zijn:
- bijna geen verdamping van water
- natuurlijke koeling vanuit ondergrondse tunnels
- geen uitputting van het grondwater, als het grondwater te laag staat, valt de quanat ook droog
- waar quanat uitmond, kan men leven

Nadeel van deze techniek is het gevaar op instorting van de tunnels, het water slijt in de bodem van de quanat, waardoor de tunnel heel hoog kan worden en daardoor na verloop van tijd instabiel. Ondergronds onderhoud is niet altijd even makkelijk.

2. Sand Storage Dam

Een Sand Storage Dam is een klein dammetje in een relatief kleine rivier (zie afbeelding1 en afbeelding2): ongeveer 1 m dik, 30 m breed, met “vleugels” in de rivierbank voor de verankering van de dam zodat deze niet wegspoelt. De dam steekt ongeveer 1 m boven het rivieroppervlak uit. Verder is deze gebouwd op rotsbodem. Achter de dam zal in het regenseizoen water blijven staan, dit zakt langzaam de grond in. Doordat veel droge gebieden te maken hebben met een hoge mate van erosie, zal het gebied achter dit dammetje snel vol slibben met zand. Daardoor ontstaat hier een grondwaterreservoir. Door de rivier te voorzien van zeer veel van deze dammetjes (elke 1 à 2 km) wordt er in de rivier een grote hoeveelheid grondwaterreservoirs gemaakt, met goede gevolgen voor de vegetatie.
Grote voordelen van deze techniek zijn:
- geen verdamping van water
- waterzuivering door filtrerende werking van het zand
- geen water gerelateerde ziektes vanwege grondwater in plaats van open water
- mogelijkheid tot langzame stroming van water via de grond
- grondwaterreservoir maakt water beschikbaar gedurende het hele jaar

3. Rooftop harvesting

De meest simpele techniek om water op te vangen, gewoon door een dakgoot onder het dak te hangen en het regenwater via deze dakgoot in een waterbak op te vangen. Een zeer veelbelovende techniek, aangezien in veel tropische landen tot wel 1 m regen per vierkante meter per jaar valt, waarbij de potentiële verdamping per jaar veel groter is; als het water niet wordt opgevangen, is het water dus vaak snel weer verdampt.

Grote voordelen van deze techniek zijn:
- bijna geen verdamping van water
- makkelijk te realiseren
- goedkoop
- regen valt eigenlijk altijd wel en dakoppervlakken zijn relatief groot

4. Dauwvijvers en dauw schermen

Met dauw is een enorme hoeveelheid water te vangen, zeker in gebieden waar bijna geen neerslag valt, maar wel veel dauw of laaghangende bewolking is.
Een mooie oude techniek is de dauwvijver uit Engeland (zie hier en hier voor meer info). Een techniek waarbij met behulp van de nachtelijke afkoeling de dauw gecondenseerd in een vijver. Via bodemisolatie (middels stro en klei) wordt bereikt dat het water in de vijver verder afkoelt dan de omliggende grond. In de vijver condenseert daardoor water, wat voor significante hoeveelheden water zorgt.

Dauw schermen zijn een nuttige techniek in hellende gebieden met veel opstijgende bewolking. Via grote lappen fijnmazige stof, die op de helling worden geplaatst, condenseert de langskomende bewolking. Onder de lappen is een goot aangebracht, vanwaar het gecondenseerde water naar een opvangbak stroomt.

grote voordelen:
- relatief simpele techniek
- er komt water beschikbaar waar geen regen valt, maar wel dauw en wolken zijn
- makkelijk te realiseren

5. Contour trenching

Bij contour trenching wordt langs de hoogtelijn een greppel gegraven om het water wat van de helling afstroomt op te vangen en te laten infiltreren in de bodem. Hierbij wordt de helling voorzien van meerdere parallelle greppels, zodat al het afstromende water wordt opgevangen en infiltreert in de bodem.
Grote voordelen van deze techniek zijn:
- natuurlijke aanvulling van grondwater wordt bevorderd
- erosie wordt gereduceerd, doordat er geen water van de helling afkomt
- langer water beschikbaar, doordat het in de grond zit
zie hier voor een youtube filmpje.

Energielabels

Sinds een aantal jaar is het energielabel verplicht voor allerhande producten. Het wordt uitgedrukt in 7 mogelijke letters, A t/m G, waarbij A staat voor relatief laag energieverbruik en G voor een relatief hoog energieverbruik. Dit in Europees verband ontwikkelde energielabel is sinds 1 januari 1996 verplicht voor nieuwe koel- en vriesapparatuur. In volgende jaren werd eveneens het verplicht voor achtereenvolgens wasmachines en wasdrogers (oktober 1996), was/droogcombinaties (februari 1998) en vaatwassers (augustus 1999). Vanaf januari 2001 werd het label verplicht gesteld voor verlichting en personenauto's. (zie hier voor het achtergrondrapport). Vanaf 1 januari 2008 is het ook voor woningen verplicht gesteld, zie deze link . Kort geleden liep ik door een elektronicazaak en zag ik bij de afdeling witgoed dat alle wasmachines een A, AA of Triple A label hadden. Wat blijkt, voor witgoed zijn vaste grenzen voor het label aangegeven. Als fabrikanten nu energiezuinigere producten gaan maken, kan het dus gebeuren dat bijna alle wasmachines een A-label hebben, zie hier voor een mooi overzicht. Deze gefixeerde labelgrenzen komen de fabrikanten goed uit, aangezien de overheid hier een energiepremie aan had gekoppeld. Een continue zoektocht naar zuiniger apparaten (waar dit label voor was bedoeld) wordt hier niet mee gestimuleerd. Dankzij de sterke lobby van de industrie heeft men voor het energielabel echter vaste grenzen aangegeven, waarbinnen witgoed in aanmerking komt voor een bepaald energielabel. Deze grenzen zijn vastgesteld en worden niet gewijzigd. Aangezien de producenten wel werken aan het zuinigere maken van hun producten hebben nu alle wasmachines een A, AA of tripel A label. Alleen, de meest zuinige sprinkt nu niet in het oog, terwijl het A tot G labelingssysteem daar nu juist voor bedoeld was. Simpelste oplossing zou nu zijn, herdefinieer de grenzen, of zelfs, herdefinieer elk jaar de grenzen, waarbij alle apparaten op de markt worden bekeken. Hierbij zou een herdefiniëring van de indelingsmethode ook op zijn plaats zijn: Uitgaande van de 7 klassen worden alle wasmachines zo verdeeld dat alle klassen evenveel wasmachines hebben, dus het beste 1/7e deel heeft een A-label, en het slechtste 1/7e deel heeft een G-label. En Europa kan elk jaar de witgoed fabrikanten om hun gegevens vragen, en de labels opnieuw vaststellen, hoe moeilijk kan het zijn. Helaas, niets van dit alles, de EU heeft dankzij een zware witgoed-lobby, in haar onmetelijke wijsheid besloten een nieuw systeem te bedenken, waarbij alle apparaten een A-label hebben, want de consument heeft inmiddels door dat een A-label zuinig is. De minst efficiënte toestellen hebben in dis systeem een… A-label. Producten die efficiënter zijn krijgen een label A -20% of A -40%, enz (bron). De toekomst zal leren of dit een goed systeem bleek te zijn.

Regels om regels te regelen

Nadat Herman Heinsbroek in 2002 de begrippen Normen en Waarden herintroduceerde in de politiek, heeft premier Balkenende dit overgenomen en in 2004 geprobeerd een Europese discussie hierover van de grond te krijgen. Door de moord op Theo van Gogh werd de aandacht afgeleid en kwam de discussie niet van de grond. Helaas geen discussie, helaas dus ook geen bewustwording bij het publiek van het nut en noodzaak van normen en waarden. Vervaging van normen en waarden is in Nederland een enorm groot probleem aan het worden. Iedereen doet wat goed is in zijn eigen ogen, om het bijbelboek Richteren te citeren. Gevolg hiervan is dat uiteindelijk de vrijheid in de samenleving, de collectieve vrijheid, afneemt. Collectieve vrijheid bestaat bij de gratie van het opgeven van individuele vrijheid. Om een voorbeeld te noemen, wil het verkeer goed functioneren, dan zijn er verkeersregels nodig: in Nederland rijden we rechts, we stoppen voor een rood licht, met alcohol op ga je niet achter het stuur etc. De individuele vrijheid wordt hierbij ingeperkt: je mag niet links rijden, door rood licht rijden wordt beboet, je mag met alcohol op niet gaan rijden etc. Je kunt dit natuurlijk heel vervelend vinden, ik word immers beknot in mijn bewegingsvrijheid, maar de regels zijn noodzakelijk om als samenleving als geheel veilig en goed met elkaar te kunnen samenleven. Individuele vrijheid zal je echter alleen opgeven als je je ervan bewust bent dat je samen met anderen in een samenleving leeft. Als je echter alleen maar voor jezelf leeft en geen oog meer hebt voor de mensen in je omgeving wordt je individuele vrijheid het belangrijkste. En dat is nu precies de zorgwekkende ontwikkeling die plaatsvindt in de huidige samenleving: ik moet mij maximaal kunnen ontplooien, ik moet bewegingsvrijheid hebben, ik moet onafhankelijk zijn, als ik … wil, dan moet dat toch kunnen? Maar daar waar individuele vrijheid maatgevend wordt, gaat dit ten koste van de collectieve vrijheid. Wil de samenleving dan toch nog blijven functioneren, dan moet de overheid de collectieve vrijheid gaan handhaven door middel van regels. Als de nationale sport lijkt te worden, zoek de mazen in de wet, in plaats van, leef de wet na in de geest van de wet, lees, als normen en waarden verdwijnen, dan moet de overheid dus alles gaan dichttimmeren, dan zijn regels nodig om regels te regelen. Ik noem een paar voorbeelden die de laatste tijd langs zijn gekomen:

• Strengere alcolholcontroles als er meer mensen met alcohol achter het stuur kruipen. Zodat er minder verkeersslachtoffers vallen
• Geen alcohol meer onder de 18 in plaats van 16, als steeds meer en steeds jongere kinderen zich in een coma zuipen, of bij de alcoholpoli hun maag moeten laten leegzuigen. Zodat een VWO-er vanwege de opgelopen hersenbeschadiging niet meer als VMBO-er uit het ziekenhuis komt.
• Decibelbeperking op mp3-spelers als steeds meer mensen gehoorbeschadiging oplopen omdat ze de mp3-speler te hard hebben staan en daardoor in de toekomst een gehoorapparaat nodig hebben. Zodat in de toekomst de ziektekosten niet de pan uit rijzen.
• Een Electronisch patientendossier om ervoor te zorgen dat misstanden sneller kunnen worden aangekaart en aangepakt. Zodat minder kinderen mishandeld worden en er minder kinderen op straat terecht komen.

Oftewel, allemaal inperking van de individuele vrijheid, om ervoor te zorgen dat de collectieve vrijheid gewaarborgd blijft. Leuk? Nee. Noodzakelijk? Als normen en waarden in de mensen zelf niet terugkeren helaas wel.

Het OM wil de infiltrant terug

“Het Openbaar Ministerie wil dat criminelen weer in dienst van de politie infiltreren in misdaadnetwerken. Dat zei hoofdofficier Bart Nieuwenhuizen van het Landelijk Parket dit weekend tijdens het congres van de Nederlandse Vereniging van Strafrechtadvocaten in Maastricht.” Aldus de Spits op maandag 15 december 2008. In 2006 publiceerde Elsevier al een soortgelijk verhaal afkomstig van dezelfde persoon en in 2007 melde het Nederlands Dagblad hierover, waarbij de KLPD en de landelijke recherche de spreekbuis waren. Ze blijven het proberen. Sinds de IRT affaire in 1996 is het gebruik van infiltranten verboden. Echter, sinds 2001 zou de situatie zodanig veranderd zijn dat infiltranten noodzakelijk zijn. Maar hierbij wordt geen enkele garantie gegeven dat fouten die in het verleden begaan zijn, worden voorkomen. De gemaakte fouten zijn immers de reden geweest dat de wetgeving is aangescherpt! In een heel andere sector likt men nu de wonden van soortgelijke fouten: in de financiële sector. Na de grote crises van de jaren 30 van de 20e eeuw heeft president Roosevelt van de verenigde staten strenge financiële regelgeving opgesteld – de Glass-Steagall Act - om te voorkomen dat een dergelijke crises opnieuw zou kunnen plaatsvinden. Deze wetgeving regelde onder andere een zeer streng toezicht op banken. Een noodzakelijk kwaad, want helaas gaat de mens nu eenmaal voor maximaal eigengewin, ook als dat ten koste gaat van een ander. Toezicht houden en de juiste kaders stellen, dat is het belangrijkste wat de overheid moet doen. Toen het schuldcomplex van de bankiers verdwenen was, 60 jaar na dato, is men gaan lobbyen om deze act van tafel te krijgen. Uiteindelijk is deze regelgeving in 1999 onder president Clinton afgeschaft, in de hoop dat minder toezicht zou leiden tot meer economische groei. Economische groei hebben we gehad ja, maar daardoor ook het drama van de kredietcrisis. Het idee dat minder toezicht leid tot meer economische groei is een naïef en kortzichtig idee. Deze conclusie uit de financiële wereld zou het OM en de recherche zich ter harte moeten nemen. Opsporingsmogelijkheden zonder toezicht leiden hoe dan ook tot excessen, dat zit nu eenmaal in de aard van het beestje dat mens heet. De IRT affaire heeft dat bewezen. En zolang er geen garantie is dat toezicht op infiltranten is verbeterd ten opzichte van de jaren 80 en 90, zullen de fouten (in een andere vorm) worden herhaald.

Micro versus macro schaal

“De wereld is een dorp geworden” zegt men wel eens, je kunt skypen met iedereen, waar ook ter wereld. Het nieuws komt zeer snel naar je toe, het meest aansprekende voorbeeld daarvan, is wel dat velen het tweede vliegtuig op 9 – 11 live de tweede toren van de Twin Towers in hebben zien vliegen. En elke dag komt er weer een nieuwe lading slecht nieuws naar ons toe, die totaal anders is dan het slechte nieuws van gisteren. Tegelijk is de tegenbeweging op gang, er gebeurt zoveel, je wordt zo overspoelt door de hoeveelheid slecht nieuws over onze 6,5 miljard medebewoners van deze planeet, dat we gek worden van de hoeveelheid ellende. We verzuipen erin, we stompen af en trekken ons terug op ons eigen eilandje, ons veilige woninkje, onze eigen buurt, ons eigen sociale netwerk, onze eigen vertrouwde cultuur. (zie bijvoorbeeld het succes van tv-programma’s met aandacht voor de lokale situatie, zoals Hart van Nederland en de Twentse soap “Van Jonge Leu en Oale Groond”). We leven echter wel in een wereld, die zich niet houdt aan deze grenzen. Terugtrekken uit de grote boze wereld, levert alleen maar vervreemding van die wereld op, zeker als de grote boze wereld in een turbulent vaarwater terecht is gekomen, als de cultuur uit die grote boze wereld de cultuur is van onze buurman. En dat levert problemen op. Mensen die zich willen terugtrekken in hun vertrouwde wereldje, worden geconfronteerd met een andere cultuur. Een cultuur met haar eigen normen en waarden, die over het algemeen niet overeen komen met de normen en waarden van de westerling. Lang is dit cultuurverschil genegeerd. Gevolg is alleen wel dat er een generatie is opgegroeid die bijna schizofreen is, ze groeien op in een land waar ze niet thuis horen, en in het land van hun voorouders horen ze ook niet (meer) thuis. Ontheemde vervreemde mensen die geen doel voor ogen hebben gaan dan vreemde dingen doen. Zie bijvoorbeeld het gebeuren met het ambulancepersoneel in Amsterdam (begin september 2008) en met de buschauffeurs in Gouda (eind september 2008). En omdat we al heel lang niet met die vreemde mensen om ons heen hebben gepraat (alleen wel heel veel over), hebben we geen relatie met hun en kunnen we nu niet meer de culturele kloof overbruggen. ... In heel veel discussies komt het probleem van micro en macro schaal terug. Laat ik een aantal voorbeelden noemen

• In de rechter hoek van de christelijke kerken woed een discussie of opwekkingsliederen nu wel of niet gezongen moeten worden. Groep 1 hanteert het argument, direct doen, want ik kan me er zo goed in uiten (micro schaal). Groep 2 hanteert het argument, niet doen, want theologisch heeft dit grote gevolgen (macro schaal). Aangezien deze 2 argumenten totaal geen verband met elkaar hebben, is het erg lastig om elkaar in de discussie te vinden.
• Alle ethische discussies in de politiek lopen tegen hetzelfde probleem aan. De progressievelingen willen het, want dat is hun individueel recht (micro schaal). De christenen/ conservatieven voeren allerlei glijdende schaal argumenten aan, gaan in op de gevolgen die het heeft voor de toekomst (macro schaal). Uiteindelijk kan men elkaar niet vinden en wordt de macro schaal argumentatie groep weggezet als achterhaald, bekrompen, moeilijk doeners, zwartgalligen etc.
• In de politieke arena hanteert Geert Wilders ook heel vaak de micro argumenten. Hij pakt een klein recent voorbeeld en trekt dat 1 op 1 door naar macro schaal; een paar Marokkanen hebben iets gedaan, dus zijn alle Marokkanen criminelen, die allemaal moeten worden terugstuurt naar hun moederland (terwijl velen in Nederland zijn geboren). En de overige politici kijken ernaar en staan met de mond vol tanden. Geert is ongrijpbaar, maar hij scoort er ondertussen wel heel goed mee.

Waarom spreken de “ik vind” argumenten en de ongenuanceerde extrapolatie van Geert zo aan? In onze geïndividualiseerde maatschappij gaat iedereen voor zelf ontplooiing ten koste van alles wat in de weg staat, ik moet mezelf ontplooien, ik moet mezelf ontwikkelen, ik moet succesvol zijn. Dat succes moet ik zo snel mogelijk bereiken, snelle slagen maken, zo snel mogelijk naar de top, en dat moet ik morgen, eigenlijk vandaag al, bereiken. Gelukkig luistert de politiek heel goed naar de burger en doet dit elke dag opnieuw. Als ik vandaag een probleem heb is dat vanavond op het journaal en morgen in de kamer in een spoeddebat. En de politiek denkt, kijk burgers we luisteren echt wel naar je! Lost het echter iets op? NEE Extrapolatie van micro argumenten naar macro schaal heeft namelijk NIETS met de werkelijkheid te maken. In macro-discussies micro argumenten aanvoeren is een heel krachtig middel om mensen aan te spreken, maar heeft weinig te maken met de realiteit op het macro niveau. Want op micro niveau zijn er relatief weinig factoren waar rekening mee gehouden dient te worden, op macro niveau moeten er altijd een afweging worden gemaakt welke factoren het zwaarst wegen. Verder spelen sommige micro processen niet op macro niveau en andersom. Gevolg is dat de kloof met de burger er misschien gedicht lijkt mee te worden, maar als de uitwerking dan lastiger blijkt te zijn dan de simplistische microargumentatie doet vermoeden (zoals eigenlijk altijd het geval is) wordt de kloof uiteindelijk alleen maar groter.

Waardering voor de veteraan

Om in een werkomgeving goed te kunnen functioneren zijn 4 aspecten van belang: 1. Lichaam, Geld: Krijg je genoeg geld? 2. Hart, Waardering: Heb je een leuk team en wordt je werk gewaardeerd? 3. Ziel, Voldoening: draagt je werk bij aan een hoger doel? 4. Geest, uitdaging: wordt je in je werk steeds weer uitgedaagd je grenzen te verleggen? Als je soldaat wordt, wordt je gedrild, wordt je getraind, moet je steeds je grenzen verleggen; afhankelijk van het onderdeel waar je zit, zijn dit geestelijke en of lichamelijke grenzen. Je lichaam wordt maximaal uitgedaagd, je geest wordt op scherp gezet. Door de harde training trek je snel naar je maten toe, zodat een team wordt gesmeed; een goede teamspirit is voor soldaten immers letterlijk van levensbelang! Maar hoe zit het met waardering voor de soldaten? Waardering van het publiek? Waardering van de Nederlandse publieke opinie? Hoe voelt een soldaat zich als, na het sneuvelen van een soldaat, thuis een discussie losbarst over het misschien moeten terugtrekken van de soldaten? Als hij misschien over een maand wordt teruggetrokken, kan hij vandaag dan nog zo vechten als een soldaat moet doen? De gouden moraal van een soldaat is immers “Totdat je weet dat je toch zult sterven, kun je niet fatsoenlijk vechten, dat mag extreem zijn, maar dat is de gouden standaard” * Soldaten krijgen waardering van hun missie bij thuiskomst, ze krijgen een onderscheiding voor het voltooien van een missie, ze krijgen een onderscheiding voor de heldenmoed die ze hebben getoond. ... Maar krijgen soldaten ook de waardering van het thuisfront? In de praktijk blijkt dit in Nederland vaak tegen te vallen. De lokale situatie in het land waar ze naartoe uitgezonden waren en de lokale cultuur zijn lastig over te brengen, laat staan dat verhalen over de missie dan goed aan het thuisfront over te brengen zijn. En als een veteraan voor de zoveelste keer zijn verhaal wil vertellen, omdat hij of zij het nog niet heeft verwerkt, vindt hij of zij vaak geen luisterend oor. Het publiek kon in het verleden ook vaak niet veel waardering opbrengen voor de soldaten. Volgens het Volkskrant Magazine van 28 juni 2008 werden Indiëgangers destijds op de kaden ontvangen met de woorden “Moordenaars! Hoerenlopers!”. Tegen Libanongangers werd gezegd “Lekker in de zon gelegen?”. Dutchbatters verdwenen maar met stille trom. Hoe kun je dan je gevoelens verwerken? Niemand wil het horen, iedereen spuugt je uit, je trekt je terug in jezelf. Des te belangrijker is het daarom dat soldaten elkaar kunnen terugvinden! Een mooi initiatief werd beschreven in het eerder genoemde Volkskrant Magazine, het initiatief tot de oprichting van het inloophuis De Treffer in Eindhoven. Een plaats waar veteranen hun maten kunnen ontmoeten, verhalen kunnen delen, trauma’s onder elkaar kunnen verwerken, in een besloten omgeving gevoelens kunnen delen. Een initiatief dat brede waardering, en ondersteuning verdient! Gelukkig lijkt er ook een kentering te komen in de publieke waardering voor de soldaten. Sinds 2005 wordt de nationale veteranendag gehouden. Nederland lijkt eindelijk haar soldaten, die zijn uitgezonden om te dienen voor vrede en veiligheid – waarvan sommigen niet levend zijn teruggekeerd, anderen zwaar gewond zijn terugkomen, weer anderen onzichtbare schade van binnen hebben opgelopen – eindelijk de waardering geven die ze verdienen! En van mij mag dit nog wel wat groter worden, maak er maar een mooie parade van, met alle soldaten in gala uniform, met berenmutsen, in vol ornaat. Reken soldaten niet af op een oorlog die werd uitgevochten, daar is de politiek verantwoordelijk voor. Soldaten verdienen waardering, ze verdienen de waardering voor het zware werk dat ze gedaan hebben! *geciteerd uit Robert D. Kaplan, “Voorbij de grenzen van het Amerikaanse imperium”

Het fileleed van Nederland

Het volk klaagt weer eens. Het kabinet doet maar niks aan de files. We staan maar stil en het kabinet lost ons probleem niet op!! Alsof het kabinet er is om ons puin te ruimen, alsof we zelf geen verantwoordelijkheid hebben.
Terwijl het kabinet best wel wat probeert te doen. Om 1 voorbeeld te noemen, de A2 wordt, als het aan het kabinet ligt volledig 2 keer4 rijstroken dan wel 4 keer 2 rijstroken. Tevens wordt een deel van de A2 overdekt aangelegd.
Tegelijk neemt de filedrukte toe, de reistijdverliezen op autosnelwegen zijn tussen 2000 en 2006 met 53 % toegenomen. Terwijl het aantal auto’s maar met 13 % is toegenomen.

Het kennisinstituut mobiliteitsbeleid schrijft hierover in haar rapport :
“De groei van de reistijdverliezen is voornamelijk het gevolg van een groei van de bevolking, het autobezit en van economische activiteiten, waardoor de omvang van het verkeer is toegenomen.”

Da’s logisch lijkt me...

Maar waarom gaan we met z’n allen in de file staan, waarom gaan we steeds meer in de auto zitten?
De oorzaak hiervan is naar mijn idee de paradox van de toename van het asfalt,

“hoe meer asfalt er ligt, hoe meer files er komen.”

Waarom?

Wel, iedereen heeft in zijn hoofd een maximum reistijd voor woon-werk verkeer. Als we meer asfalt bijleggen, wordt de file minder en kunnen er dus meer auto’s bij. Er kunnen meer kilometers worden gemaakt. Men kan dus grotere afstanden in dezelfde tijd afleggen en dus verder van zijn werk gaan afwonen. Gevolg, meer auto’s, dus uiteindelijk weer meer file’s, alleen nu op meer rijbanen met meer auto's. Hoeveel asfalt we dus ook bijleggen, de files lossen we kennelijk nooit op.

De enige oplossing die naar mijn idee wel werkt, is het aantal auto’s op de weg verminderen. Zoals het kennisinstituut mobiliteit aangaf zijn er 3 aspecten van belang om het aantal auto’s op de weg te verminderen:

• Groei van de bevolking; hoe groter de bevolking, hoe meer huishoudens, hoe meer auto’s
• Groei van het autobezit; de grote van een huishouden krimpt, bij gelijk blijvende bevolkingsomvang neemt het aantal huishoudens dus toe. Als dan ook nog het aantal auto's per huishouden groeit...
• Groei van het aantal autokilometers; we maken meer kilometers met dezelfde auto

Vanwege de vergrijzing is het niet wenselijk om het eerste punt te gaan beïnvloeden. Als de overheid hier al invloed op zou kunnen/mogen uitoefenen.

Daarom is het van belang om ervoor te zorgen dat het autobezit en het aantal autokilometers gaat afnemen. Dit kan mijns inzien worden gestimuleerd door de volgende 3-traps raket uit te voeren

• de overheid moet de planologische beslissingen weer centraliseren
• het wegverkeer moet worden beprijsd
• het openbaar vervoer moet enorm worden uitgebreid en verbeterd

Opgemerkt wordt dat het alleen werkt als alle drie de aspecten worden uitgevoerd; als 1 aspect niet wordt uitgevoerd zal het niet werken.

De overheid moet de planologische beslissingen weer centraliseren.

De belangrijkste oorzaak van alle files is het woon-werk verkeer. Hierbij geldt de bovengenoemde paradox van de toename van het asfalt. Elke nieuwe snelweg die wordt aangelegd is dus oorzaak van nieuwe files en een veroorzaker van een toename van het aantal autokilometers.
De overheid moet dus geen nieuwe snelwegen meer aanleggen, maar zich er juist op toeleggen om ervoor te zorgen dat wonen en werken weer dicht bij elkaar komen te liggen. Woonwijken en werkwijken moeten juist worden gecombineerd, zodat mensen de mogelijkheid hebben om dicht bij hun werk te wonen. Dit kan alleen maar worden gerealiseerd als de overheid dit in allerlei planologische beslissingen vastlegt. Bijkomend voordeel hiervan is dat er sociale controle op kantoorgebouwen in weekenden is. Tevens zijn uitgestorven woonwijken overdag dan ook een uitgestorven fenomeen.

Waarom moet dit worden gecentraliseerd? Omdat gemeenten concurreren om de beste bedrijven, om de mooiste A-locaties, of om de meeste bewoners. Hierbij wordt niet gekeken naar wat de buurgemeente doet, het grote geheel is ook niet hun doel. Voor het uitzetten van de grote lijnen is nu juist de overheid nodig. Het uitzetten van grote lijnen heeft Den Haag de laatste jaren bewust gedecentraliseerd, met alle verrommeling tot gevolg. Naar mijn idee moet Den Haag samen met de Provincie veel sterker de grote lijnen uitzetten, kaders scheppen waarbinnen gemeenten en de vrije markt projecten kunnen ontwikkelen.

Het wegverkeer moet worden beprijst

Wil de overheid de mensen uit de auto krijgen dan moet het gebruik van de auto duurder worden gemaakt. Hierbij moet direct worden aangetekend, dat dit alleen kan als mensen een alternatief voor de auto hebben.
In New York is al duidelijk aan het worden wat het gevolg is van het duurder worden van de benzine (duurder autogebruik), het aantal mensen dat gebruik maakt van de fiets is enorm hard aan het stijgen.
Met de kilometerheffing geeft de overheid te kennen inderdaad het autoverkeer te willen gaan beprijzen, tegelijk worden er ook alternatieven opgezet, waarbij het woon-werkverkeer niet wordt verminderd, maar wordt uitgespreid over de hele dag, zie bijvoorbeeld projecten als Spitsmijden en de oproep aan werkgevers om personeel flexibele werktijden te geven.

Aan de andere kant moet gezegd worden, de hogere olieprijs is een zegen, want zonder dat de overheid enige maatregel neemt, zal het autogebruik gaan afnemen. Zonder maatregelen van de overheid betekend dit echter wel dat de bevolking dan minder mobiel wordt, daarom is het laatste punt, verbetering van het openbaar vervoer, ook zo enorm van belang!

Het openbaar vervoer moet worden uitgebreid en verbeterd

Tenslotte moet het openbaar vervoer worden verbeterd. Hierbij zijn een aantal punten van wezenlijk belang:

• het spoorwegennet moet (in ieder geval in de Randstad) geheel vierspoors worden. 2 sporen kunnen dat worden gebruikt voor hoogfrequente lightrail, 2 sporen kunnen worden gebruikt voor intercity’s. Hiermee wordt aan de ene kant de mogelijkheid geboden om snel tussen en binnen steden te reizen. Aan de andere kant wordt hiermee de reiziger een minimale wachttijd gegeven op stations. En een lange wachttijd op het station is nu juist voor veel mensen de reden is om niet van het openbaar vervoer gebruik te maken.
• De spanning op de bovenleiding moet worden verhoogd naar 25 kV i.p.v. de huidige 2,5 kV. Het voor vertrekkende treinen beschikbare elektrisch vermogen op de grotere stations neemt daardoor enorm toe. Knelpunten worden hiermee verholpen. Als voorbeeld noem ik de volgende situatie: op Station Utrecht Centraal is de beperking op het aantal vertrekkende treinen het geleverde vermogen van de bovenleiding. Bij de huidige 2,5 kV zou de stroom eruit klappen als er teveel treinen tegelijkertijd vertrekken.
• Tevens moet het statische blokkensysteem op het spoor als gevolg van de vaste seinen worden vervangen door een dynamisch blokkensysteem. Hiermee wordt de capaciteit op het spoor verdubbeld! (ik zal de technische details die hieraan ten grondslag liggen achterwege laten)

Om aan te geven dat het autobezit en het aantal autokilometers echt kan afnemen, wil ik wijzen op de situatie in Japen: “In Japan bleek in februari 2008 het autobezit met 0,2 procent gedaald te zijn, daarmee is het autobezit voor het eerst sinds de WOII afgenomen, mede door de verstedelijking en het goede openbaar vervoer.”

Tenslotte 2 interessante links:

Een deltaplan voor het openbaar vervoer in 10-punten, de onderstaande reacties op dit tienpuntenplan maken duidelijk dat het nog een groot pijnpunt wordt om mensen echt uit de auto te krijgen
Een discussie tussen Maarten Spaargaren, directeur bedrijfs- en productontwikkeling van NS, en voormalig Tweede Kamerlid Mister Asfalt Pieter Hofstra, vooral de argumentatie van de heer Hofstra is interessant.