Waardering voor de veteraan

Om in een werkomgeving goed te kunnen functioneren zijn 4 aspecten van belang: 1. Lichaam, Geld: Krijg je genoeg geld? 2. Hart, Waardering: Heb je een leuk team en wordt je werk gewaardeerd? 3. Ziel, Voldoening: draagt je werk bij aan een hoger doel? 4. Geest, uitdaging: wordt je in je werk steeds weer uitgedaagd je grenzen te verleggen? Als je soldaat wordt, wordt je gedrild, wordt je getraind, moet je steeds je grenzen verleggen; afhankelijk van het onderdeel waar je zit, zijn dit geestelijke en of lichamelijke grenzen. Je lichaam wordt maximaal uitgedaagd, je geest wordt op scherp gezet. Door de harde training trek je snel naar je maten toe, zodat een team wordt gesmeed; een goede teamspirit is voor soldaten immers letterlijk van levensbelang! Maar hoe zit het met waardering voor de soldaten? Waardering van het publiek? Waardering van de Nederlandse publieke opinie? Hoe voelt een soldaat zich als, na het sneuvelen van een soldaat, thuis een discussie losbarst over het misschien moeten terugtrekken van de soldaten? Als hij misschien over een maand wordt teruggetrokken, kan hij vandaag dan nog zo vechten als een soldaat moet doen? De gouden moraal van een soldaat is immers “Totdat je weet dat je toch zult sterven, kun je niet fatsoenlijk vechten, dat mag extreem zijn, maar dat is de gouden standaard” * Soldaten krijgen waardering van hun missie bij thuiskomst, ze krijgen een onderscheiding voor het voltooien van een missie, ze krijgen een onderscheiding voor de heldenmoed die ze hebben getoond. ... Maar krijgen soldaten ook de waardering van het thuisfront? In de praktijk blijkt dit in Nederland vaak tegen te vallen. De lokale situatie in het land waar ze naartoe uitgezonden waren en de lokale cultuur zijn lastig over te brengen, laat staan dat verhalen over de missie dan goed aan het thuisfront over te brengen zijn. En als een veteraan voor de zoveelste keer zijn verhaal wil vertellen, omdat hij of zij het nog niet heeft verwerkt, vindt hij of zij vaak geen luisterend oor. Het publiek kon in het verleden ook vaak niet veel waardering opbrengen voor de soldaten. Volgens het Volkskrant Magazine van 28 juni 2008 werden Indiëgangers destijds op de kaden ontvangen met de woorden “Moordenaars! Hoerenlopers!”. Tegen Libanongangers werd gezegd “Lekker in de zon gelegen?”. Dutchbatters verdwenen maar met stille trom. Hoe kun je dan je gevoelens verwerken? Niemand wil het horen, iedereen spuugt je uit, je trekt je terug in jezelf. Des te belangrijker is het daarom dat soldaten elkaar kunnen terugvinden! Een mooi initiatief werd beschreven in het eerder genoemde Volkskrant Magazine, het initiatief tot de oprichting van het inloophuis De Treffer in Eindhoven. Een plaats waar veteranen hun maten kunnen ontmoeten, verhalen kunnen delen, trauma’s onder elkaar kunnen verwerken, in een besloten omgeving gevoelens kunnen delen. Een initiatief dat brede waardering, en ondersteuning verdient! Gelukkig lijkt er ook een kentering te komen in de publieke waardering voor de soldaten. Sinds 2005 wordt de nationale veteranendag gehouden. Nederland lijkt eindelijk haar soldaten, die zijn uitgezonden om te dienen voor vrede en veiligheid – waarvan sommigen niet levend zijn teruggekeerd, anderen zwaar gewond zijn terugkomen, weer anderen onzichtbare schade van binnen hebben opgelopen – eindelijk de waardering geven die ze verdienen! En van mij mag dit nog wel wat groter worden, maak er maar een mooie parade van, met alle soldaten in gala uniform, met berenmutsen, in vol ornaat. Reken soldaten niet af op een oorlog die werd uitgevochten, daar is de politiek verantwoordelijk voor. Soldaten verdienen waardering, ze verdienen de waardering voor het zware werk dat ze gedaan hebben! *geciteerd uit Robert D. Kaplan, “Voorbij de grenzen van het Amerikaanse imperium”

Individualisme, decadentie, intolerantie en defensie

Ja,wat hebben deze 4 termen nu weer met elkaar te maken... Heel veel! Het Nederlandse leger kan geen mensen krijgen en krijgt bovendien meer kritiek naarmate er meer mensen in krijgsgebieden sneuvelen. En dat is te wijten aan een doorgeschoten individualisme, de decadentie van onze maatschappij en een toenemende intolerantie. Individualisme Sinds het einde van de middeleeuwen is in West-Europa het individu steeds meer op de voorgrond komen te staan. De geschiedenis vertelt ons wie hoe heette, en dat niet alleen van de grote leiders, maar ook van de gewone man. Met individualisme is op zich niks mis, het is goed dat iedereen kan kiezen voor het beroep dat die zelf wil uitoefenen, het is goed dat mensen zelf mogen kiezen met wie ze willen trouwen (al hoewel je daar nog wel een boom over kunt opzetten, sommige mensen zijn er heilig van overtuigd dat je met een goede uithuwelijking gelukkiger wordt…). Het gaat alleen mis als het individu boven het collectief wordt verheven, als het individu belangrijker wordt dan het collectief, als het individu zelfs probeert het collectief zijn wil op te leggen. We leven nog altijd in een samenleving en een samenleving kan alleen bestaan bij de gratie van het opgeven van individuele vrijheid. Decadentie, intolerantie en individualisme In de post-modernistische tijd is de ontplooiing van het individu het allerbelangrijkste geworden, en het collectief staat zelfs in dienst van de ontplooiing van het individu. Het collectief (= tegenwoordig vooral de overheid) moet alle randvoorwaarden scheppen zodat het individu zichzelf maximaal kan ontplooien. Elk individu moet zichzelf maximaal kunnen ontplooien en laat geen individu daar geen gehoor aan geven! Neem bijvoorbeeld het proefballonnetje van PvdA-er Sharon Dijksma, de niet-werkende vrouw moet haar studiekosten terugbetalen. Het is een proefballonnetje, maar alleen al het feit dat dit proefballonnetje is opgelaten, zegt dat er in de politiek dus mensen rond lopen die vinden dat de maatschappij alleen geld mag steken aan mensen die zich maximaal als individu ontplooien. Mensen die ervoor kiezen om zich aan het collectief te wijden en hiermee de samenleving een dienst te bewijzen (bijvoorbeeld door er te zijn voor de kinderen) moeten het geld dat de maatschappij in hun heeft geïnvesteerd terugbetalen… Over intolerantie gesproken... Individualisme, decadentie, intolerantie en defensie Defensie heeft zeer veel vacatures, en het aantal loopt alleen maar op. De reden? De Nederlandse jeugd kiest geen opleidingen meer waar je hard voor moet leren (techniek, een sector waar defensie zeer veel vacatures in heeft), maar gaat voor de opleidingen waar je het meeste zou kunnen gaan verdienen (management, economie, communicatie, reclame). Waarom zou je in zo'n samenleving nog soldaat worden? De gouden moraal van een soldaat is immers “Totdat je weet dat je toch zult sterven, kun je niet fatsoenlijk vechten, dat mag extreem zijn, maar dat is de gouden standaard”* Soldaat wordt je dus alleen als je ook wilt sterven. En in onze - op het decadente af - geïndividualiseerde maatschappij wil niemand dat meer. Niemand wil meer sterven voor het collectief. Het collectief eist zelfs dat geen individu meer sterft voor het collectief. Zie immers alle protesten die in West-Europa losbarsten op het moment dat er een VN-soldaat of NAVO-soldaat sterft in het veld. Daar wordt echter wel een strijd gestreden die grote gevolgen voor ons zal hebben als we em verliezen. En als dat gebeurt vrees ik het ergste voor onze samenleving. Want een geïndividualiseerde decadente maatschappij - waar niemand meer wil sterven voor het collectief - die in oorlog komt met een collectieve maatschappij / netwerk - waar velen willen strijden en sneuvelen voor de goede zaak - is gedoemd ten onder te gaan! *geciteerd uit Robert D. Kaplan, “Voorbij de grenzen van het Amerikaanse imperium”. Overigens een absolute aanrader!